Vrijwilligers Karin en Hans wonen allebei in Den Dolder. Het was voor beiden geen vanzelfsprekend keuze. Karin: “Toen ik hier voor het eerst kwam, dacht ik, hmm, zie ik mezelf hier ’s avonds hardlopen?’’ Gaandeweg begon het dorp te trekken en in augustus 2020 verhuisde ze met haar partner naar een fijn huis met een tuin. Ook Hans kende het dorp niet, maar zag voordelen om in zo’n mooie, groene omgeving van zijn pensioen te genieten.
“Ik ben opgegroeid in Twente, ik vind het vanzelfsprekend om bij te dragen aan de gemeenschap”
Karin ging meteen op zoek naar vrijwilligerswerk, naast een drukke baan als operationeel manager bij een biotechnologisch bedrijf. “Ik ben opgegroeid in Twente, ik vind het vanzelfsprekend om bij te dragen aan de gemeenschap.” Via via ontdekte ze het bestaan van Repaircafé’s. “Ik wilde iets doen wat bij me past. Ik ben bij het Repaircafé in Zeist en De Bilt gaan kijken. Het leek me wel wat voor Den Dolder.”
Aan de slag
Het idee bleek levensvatbaar. Bij de Werkwinkel vond ze een goede plek en een warm welkom. In juni 2022 begon het pionieren, met een opstartsubsidie van Samen Duurzaam Zeist. Inmiddels draait het Repaircafé op volle toeren. Er wordt nagedacht over de mogelijkheid een stichting te worden. Hans: “Als we een eigen entiteit zijn, kunnen we een zakelijke rekening openen. Het is jammer dat je zoveel organisatorische dingen moet oplossen, maar voor banken en subsidieverstrekkers is het een must.”
Hans houdt zich eigenlijk liever bezig met dingen repareren. Als Delfts technisch ingenieur, gespecialiseerd in marketing en innovatie, draait hij zijn hand niet om voor technische reparaties. Met een bescheiden glimlach: “Ik moest hier iets heel anders leren, namelijk dat goed ook goed genoeg is.”
Keuzes
Bij het Repaircafé kun je terecht voor allerlei reparaties. Er zijn wel een paar uitzonderingen. “Witgoed en tv’s doen we niet. De ingewikkelde techniek vraagt om gespecialiseerd gereedschap, dat kunnen we niet allemaal in huis halen.” Karin: “We korten geen nieuwe broeken in, alleen tweedehands. Anders draagt het niet bij aan circulariteit. Tasjes maken van een oude vlag van Samen Duurzaam Zeist doet dat wel.” Voor een kapotte fiets verwijzen ze door naar de lokale fietsenmaker of een Repaircafé buiten het dorp. ”Er zit geen messenslijper in Den Dolder, daarvoor kun je bij ons terecht.”
Op de foto’s in het gastenboek, nauwgezet bijgehouden door Karin, staan bijzondere apparaten en vrolijke mensen. Zoals die keer met een oude zuurstofconcentrator. Afgeschreven voor medisch gebruik, maar heel goed herbruikbaar voor iemand met een creatief bedrijf. Of de oude draadrecorder uit de jaren dertig. Hans: “Een soort bandrecorder, met draad in plaats van zo’n brede band. Er stond trompetmuziek op van een overleden schoonvader. Met veel creativiteit wist collega reparateur Ruud er nog wat geluid uit te destilleren.”
Het voorbeeld laat zien hoe gedreven de vrijwilligers zijn, want zo’n ingewikkelde klus is nooit in een keer klaar. “Mensen nemen het soms mee naar huis, om het verder af te maken.”
Meegekregen
Bij zowel Karin als Hans speelt hun achtergrond een belangrijke rol om dit werk te doen. Karin: “Mijn moeder was coupeuse, mijn vader monteur. Zuinig leven, je eigen kleding maken en spullen repareren waren vanzelfsprekend. In de schuur in Twente staan nog altijd een paar oude trekkers.” De ouders van Hans kwamen uit Rotterdam. “Ze hebben het een tijd met weinig moeten doen. Hergebruiken was een noodzaak. Daardoor krijg je een andere mindset. Die hebben ze doorgegeven.”
“De beweging groeit”
Op de vraag of ze in een duurzame toekomst geloven, blijft het even stil. Hans: “De afvalberg blijft groeien, nieuw kopen is zo vanzelfsprekend.” Karin wil hoop houden. “De beweging groeit.” Het sociale aspect van het Repaircafé geeft extra motivatie. Ze sluit af met een mooi verhaal over een oudere dame, die een tosti-apparaat kwam laten repareren. “Het was al jaren kapot. We raakten aan de praat. Haar dochter was aan het bevallen, ze hield het thuis niet meer uit. Dankzij het kapotte tosti-apparaat vond ze bij ons afleiding. Daar doe je het ook voor.”
.jpeg)
Interviewreeks: Wat doe jij?
In deze reeks spreken we bewoners en ondernemers uit Zeist die zich elke dag inzetten voor een leefbare toekomst. Zij laten zien dat je geen grote stappen hoeft te zetten om het verschil te maken. Oók kleine bewuste keuzes kunnen al impact hebben. Door deze verhalen te delen, hopen we nog meer mensen te inspireren om zélf in actie te komen. Want als íedereen iets goeds doet, komen we samen al een heel eind. Wat doe jij?
Interview en tekst: Carol Dohmen
Beeld: Carol Dohmen
Over de auteur
Dit stuk is geschreven door Carol Dohmen. Carol werd in de jaren tachtig in Wageningen opgeleid als groene ingenieur. Als landbouwkundige leerde ze hoe je aan natuurlijke systemen kunt sleutelen, maar in de praktijk ontdekte ze dat je veel beter met de natuur kunt samenwerken.
Na een aantal jaren in het buitenland streek ze neer in Austerlitz. Ze sloeg een nieuwe weg in en werd van groene ingenieur een groene schrijver. Met liefde en passie sleutelt ze nu aan verhalen voor opdrachtgevers als Samen Duurzaam Zeist en Stichting Stadslandbouw Zeist. Daarnaast schrijft ze voor De Nieuwsbode en ontwikkelt samen met haar partner een kleine voedselbosrand vlakbij huis.