Stap voor stap maakt ze persoonlijke en professionele keuzes, op weg naar een eerlijke en duurzame samenleving. Gelukkig ziet Manon altijd ruimte om een volgende stap te zetten.
Warm gezin
Manon groeide op in een warm, sociaal gezin onder de rook van Schiphol. “Vliegtuigen hoorden bij het dagelijks leven.” Ze zorgt graag voor anderen en houdt van reizen. “Je hebt vast mijn CV bekeken, ik heb een tijd gewerkt als stewardess.” Tegenwoordig staat de zorg voor de aarde en al haar bewoners centraal. Manon werkt voor de Stichting Energie Zeist en is sinds enkele maanden voorzitter van Stichting Samen Duurzaam Zeist.
Natuur
Manon: ‘’Van huis uit heb ik meegekregen dat je omziet naar een ander. Bij dieren deed ik er altijd al een schepje bovenop.” Als ze vertelt over geredde spinnen, slakken en muggen die van haar de ruimte krijgen, voel je de vanzelfsprekendheid waarmee ze dat doet. “Ik ging steeds minder vlees eten, het ging me steeds meer tegenstaan.” De Vrije School bracht haar verder in contact met de natuur. “We verhuisden vanuit Utrecht naar Zeist en op de reguliere basisscholen was geen plek voor onze kinderen. Zo kwamen we min of meer toevallig uit bij de Vrije School. Natuur is helemaal geïntegreerd in het onderwijs. Ze werken met prachtig, natuurlijk materiaal zoals hout en wol en volgen de seizoenen. Ik vond het fantastisch.”
"Van huis uit heb ik meegekregen dat je omziet naar een ander. Bij dieren deed ik er altijd al een schepje bovenop"
Omslag
Gaandeweg ontdekte ze steeds meer over duurzaamheid. “Ik hou van mooie plantjes, maar las dat ze vaak vol gif zitten. Dan ga je er echt anders naar kijken.“ De nutteloze trend om steeds weer een nieuwe hype te volgen begon bijna fysiek tegen te staan. “Ik herinner me goed het moment waarop ik in de Action stond.” Gniffelend: “Voor het laatst. Het was in de periode van de avondvierdaagse. Verschillende ouders waren tolletjes, gummetjes, weet ik wat allemaal, aan het inslaan. Cadeautjes voor al hun buurkinderen, die meededen aan de avondvierdaagse. Ik werd compleet overspoeld door alle rotzooi, ik zag al die afvalstromen. Hier wilde ik niet meer aan meedoen!”
Stap voor stap
Het kan niet allemaal in één dag, beseft ook Manon. “Ik ga op onderzoek uit, zoek steeds nieuwe wegen. Sinds anderhalf jaar eet ik vegan, ik was al vegetariër. De manier waarop we met dieren omgaan, verschrikkelijk.” Op tafel ligt een aantrekkelijke reep chocolade van de Chocolate Makers. “Wist je dat ze hun cacaobonen met een zeilschip vervoeren? Zodat ze geen CO2 uit te stoten?”
Ze houdt van mooie spullen en een prettig huis. “Vroeger veranderde ik nog weleens van inrichting. Ik heb mezelf de vraag gesteld, waar word ik op de lange termijn nog steeds blij van? Bij Het Item in Zeist, een vintagewinkel, heb ik prachtig keramiek gekocht, dat blijft mooi. Een deel van onze meubels is tweedehands.” Manon is eerlijk: “Ik koop steeds vaker tweedehands kleding voor de kinderen. Voor mijzelf heb ik daar nog een slag in te slaan, maar ik koop wel aanzienlijk minder kleding dan voorheen. Ik laat het zo vaak mogelijk repareren. Ook als het te klein is, zodat een ander het nog kan dragen.”
"Ik koop steeds vaker tweedehands kleding voor de kinderen. Voor mijzelf heb ik daar nog een slag in te slaan, maar ik koop wel aanzienlijk minder kleding dan voorheen"
Het woord duurzaamheid vindt ze niet ideaal. “Dan heb je het over een betere versie van het bestaande systeem. Terwijl het anders moet, hoe we met de planeet en met elkaar omgaan. Eco-rechtvaardig is een veel betere term.”
Kennis helpt om betere keuzes te maken. “Als je een stap zet, komt er ruimte voor een nieuwe stap. Ik ben nu in de verzorgingsproducten gedoken. Dat kan ook zonder plastic en chemische rommel.” Stralend: “Ik ben helemaal fan van Aleppo zeep.”
Manon bij de kerstboom in haar tuin. De boom die ze voor het derde jaar op rij uitgraaft en na de feestdagen weer in de grond terugplaatst.
Feestdagen
Als moeder van vier jongens weet Manon hoe ingewikkeld het is om duurzaam te leven. “Natuurlijk vinden onze jongens het leuk om cadeautjes te krijgen. Al hebben ze eigenlijk alles. Het gaat om balans.” Ze geeft graag iets wat lang meegaat, doorgegeven kan worden – “handig met vier jongens“- en als het nodig is gerepareerd. “De nieuwste I-phone komt er niet in, we kopen alleen nog refurbished exemplaren.”
"De nieuwste iPhone komt er niet in, we kopen alleen nog refurbished exemplaren"
Het feestmaal wordt in elk geval biologisch. “Het moet aan twee kanten goed voelen”. Trots is Manon op haar herbruikbare kerstboom. “Het is me gelukt een boom met kluit al drie jaar te laten overleven. Hij staat de rest van het jaar in de tuin, in een kuip waar ik gaten in heb gemaakt. Met kerst tillen we hem met kuip en al naar binnen. Eén klein nadeel is er wel. “Door de warmte komen er allerlei spinnetjes uit de kuip van de kerstboom.” Manon koopt niks nieuws voor in de boom. "Ik heb een bak vol versiering. De kinderen maken mooie dingen op school. Die bewaar ik en geef ik elk jaar een plekje in de boom of eromheen.”
"Ik heb een bak vol versiering. De kinderen maken mooie dingen op school. Die bewaar ik en geef ik elk jaar een plekje in de boom of eromheen"
Goede voornemens
Manon gaat er nog even goed voor zitten. “Zeker heb ik goede voornemens. Als voorzitter van Stichting Samen Duurzaam Zeist ga ik me inzetten om drempels weg te nemen. Hoe kunnen we het mensen zo makkelijk mogelijk maken het goede te doen? Hoe gaan we samen Zeist mooier maken door betere keuzes te maken?” Ze vindt het belangrijk te vertellen over de dingen die wél goed gaan. “Doing good louder. Dan wordt het leven leuker, bemoedigender.”
"Als voorzitter van Stichting Samen Duurzaam Zeist ga ik me inzetten om drempels weg te nemen. Hoe kunnen we het mensen zo makkelijk mogelijk maken het goede te doen? Hoe gaan we samen Zeist mooier maken door betere keuzes te maken?"
Ook persoonlijk blijft ze stappen zetten. “Ik heb Jantje Paasman beloofd af en toe te komen helpen bij de Weggeefwinkel. Ik praat met de vriendjes van mijn kinderen. Eerlijkheid en kwetsbaarheid zijn het belangrijkste. Eerlijk zijn over wat niet goed gaat, wat nog niet lukt. Ik geloof niet in slechte mensen. Goede mensen kunnen slechte keuzes maken. Ik wil mensen raken. Als we in alle openheid met elkaar kunnen praten, gaat er iets veranderen. Dan veranderen onze normen en waarden. De weg naar een eco-rechtvaardige samenleving is een cultuurverandering. Daar wil ik aan werken.”
Wat doet zij?
In deze reeks spreken we bewoners en ondernemers uit Zeist die zich elke dag inzetten voor een leefbare toekomst. Zij laten zien dat je geen grote stappen hoeft te zetten om het verschil te maken. Oók kleine bewuste keuzes kunnen al impact hebben. Door deze verhalen te delen, hopen we nog meer mensen te inspireren om zélf in actie te komen. Want als íedereen iets goeds doet, komen we samen al een heel eind. Wat doe jij?
Interview en tekst: Carol Dohmen
Beeld: Carol Dohmen
Over de auteur
Dit stuk is geschreven door Carol Dohmen. Carol werd in de jaren tachtig in Wageningen opgeleid als groene ingenieur. Als landbouwkundige leerde ze hoe je aan natuurlijke systemen kunt sleutelen, maar in de praktijk ontdekte ze dat je veel beter met de natuur kunt samenwerken.
Na een aantal jaren in het buitenland streek ze neer in Austerlitz. Ze sloeg een nieuwe weg in en werd van groene ingenieur een groene schrijver. Met liefde en passie sleutelt ze nu aan verhalen voor opdrachtgevers als Samen Duurzaam Zeist en Stichting Stadslandbouw Zeist. Daarnaast schrijft ze voor De Nieuwsbode en ontwikkelt samen met haar partner een kleine voedselbosrand vlakbij huis.